W poszukiwaniu nastroju…

Dziecka podsyłają mi zdjęcia  z ustrojonych swych gniazd. U Miśka wręcz imponująco 🙂 Nawet choinka -żywa- już ubrana i świecąca; iluminacje godne pozazdroszczenia- oświetliłyby pól naszej wsi ;P   A ja się nie mogę zmobilizować, aby wystroić świątecznie saloon 😉 Może dziś lub jutro jeszcze przed wyjazdem uda mi się coś zrobić? Resztę dokona Misiek przed samymi świętami. Lubi to niech ma 😉 Właściwie to tylko dla Niego i Pańcia staram się  wskrzesić  w sobie ducha świąt. Tego przedświątecznego, bo w czasie świąt magia wspólnego przebywania, świętowania zawsze jest. To jest siła rodziny!

Zakup prezentów scedowałam na Tuśkę 🙂 Tylko Pańciowi zgodnie z jego sugestiami już zakupiłam  w necie. Oczywiście plus książkę, według własnej sugestii.  Ciasto zamówione przez OM w ulubionej cukierni i piekarni. Mama lepi pierogi i uszka. LP przyniosła boczuś i szynkę własnego autorstwa ( wędzenie) i obiecała ( sama z siebie) 3 słoiki bigosu ( miałam  robić wczoraj, ale na chceniu się skończyło), na który dałam grzyby, i tradycyjnie gołąbki. Ja to się potrafię urządzić ;D

To już moje trzecie takie święta, zatrute chemią, kiedy nie całkiem o siłach, ale szczęśliwa, przeżywać będę ten czas.

Ten rok był ciężki. Najcięższy w moim dotychczasowym  „chorobowym życiu”. Po raz pierwszy skorupiak odcisnął (aż tak) swoje piętno w mej świadomość, ale również w fizyczności. No cóż, dwie operacje, jedna za drugą (o tej drugiej długo myślałam: co mi przyszło do głowy i nigdy więcej)  i zaraz chemia nie pozwoliły na regenerację sił. Dlatego każda normalność wywołuje u mnie dużo radości. Każda prozaiczna czynność.

Nie rozpamiętuję. Co złe, choć nie da się wymazać gumką można wrzucić  do kotła niepamięci. Skupiając się na tu i teraz- choć i ono różowe nie jest- jestem w stanie codziennie się budzić z uśmiechem. Odwzajemnionym. Mój wewnętrzny jeż już dawno schował kolce (nie mając się na kogo i na co jeżyć ;p).

Święty spokój jest w cenie. Wprawdzie jeszcze nie do końca, bo „kropka nad i” nie została  postawiona, ale wierzę, że już niedługo to się stanie. I odetchnę z ulgą. Może jeszcze niepełną piersią, bo rzecz dotyczy najbliższej osoby i martwienie się o nią jest rzeczą naturalną i…wyczerpującą (Pewne rzeczy zadziały się w zły czas). Mocno jednak wspieram, aby pewien  etap został pozytywnie zakończony. Bo nie ma takich błędów, których nie da się naprawić. Jak się chce.

Jutro jadę do DM. Misiek po mnie przyjeżdża. Wczoraj był w domu, bo przywiózł dziadka, który odwieziony na pociąg przez Tuśkę w piątek, wrócił do DM na firmową wigilię. Na wieś przyjechał samochodem przed południem. Może kogoś zdziwi, po co przyjeżdżał jak zaraz wracał i w sobotę znowu przyjeżdżał, ale ten, kto zna mojego Tatę, wie, że tylko ciężka choroba lub daleki wyjazd uniemożliwiłby jego piątkowy przyjazd na wieś.  I te siedem krzyżyków na grzbiecie  plus +, nie ma żadnego znaczenia. On to już ma we krwi. A Misiek wrócił, bo w sobotę miał imprezę urodzinową przyjaciół- bliźniaków. No więc w ten weekend Tata z Miśkiem jeżdżą w tę i z powrotem. W końcu  mogłabym dziś się zabrać z Tatą do DM, ale…Po pierwsze, unikam jazdy z własnym ojcem ( niepotrzebny mi dodatkowy stres), a po drugie, jeden dzień dłużej w domu to czas bezcenny 🙂 I po trzecie, dla mnie i dla mojej rodziny odległość pomiędzy domami nie jest żadną odległością. Kwestia przyzwyczajenia 😉 Choć nie ukrywam, że gdyby było bliżej, to byłabym szczęśliwsza 🙂 I nie przestałam marzyć o powrocie do DM lub na jego rubieże. Z drugiej strony, tu mam Pańcia i Tuśkę.

U nas nieustająco leje. Raz słabiej raz intensywniej, ale szyby są mokre od deszczu…Mam taką teorię, która w praktyce najczęściej się sprawdza: jak w stanie New York jest zima z olbrzymią dostawą śniegu, to u nas najpóźniej za dwa tygodnie również sypnie białym szaleństwem. Fajnie jakby święta były w kolorze bieli 🙂

12 myśli na temat “W poszukiwaniu nastroju…

  1. Też jakoś nie czuję świąt, choć mam już dokładnie zaplanowane co kiedy będę piekła, gotowała i smażyła. U nas też leje i nawet Bożonarodzeniowy jarmark na zamku nie poprawił mi humoru.
    Wolałabym, żeby śnieg spadł dopiero wtedy, gdy będę miała za sobą podróż.
    Serdeczności 🙂

    Polubienie

    1. Oglądając zdjęcia z jarmarku pomyślałam, że chętnie nawet w tym deszczu tak bym sobie pochodziła pomiędzy straganami 🙂

      A śnieg to mógłby tak dopiero w nocy sypać przed wigilią 😉
      W Bawarii większe szanse na białe święta niż w DM czy u mnie, ale może sypnie, kto to wie.

      A Tobie spokojnej podróży życzę!
      Uściski 🙂

      Polubienie

    1. Odkąd mieszkam na wsi- lata całe- zawsze mamy żywą choinkę. Od kilku lat już malłą , bo dużą kupujemy do domu rodziców, gdzie świętujemy. Dwie z nich udało nam się mieć do dziś- wkopane w ogrodzie pięknie rosną 🙂

      Dzięki. Mam nadzieje, że sam fakt ostatniego cyklu doda mi skrzydeł 😉

      Polubienie

  2. Pozdrawiam z deszczowego południa! Rok temu kupiliśmy choinkę miała być z korzeniami! To kłamczuchy, byle tylko sprzedać:{. U nas też podział prac zw. z ucztowaniem przy stołach, może to i lepsze, jak każdy coś przygotuje. Pozdrawiam i życzę uśmiechu:}

    Polubienie

    1. U nas i w DM wczoraj w końcu zaświeciło słońce. Dziś bez, ale i bez deszczu.
      Ja jeszcze na oszustów nie trafiłam, ale nie zawsze udało mi się do tej wiosny choinkę przy zdrowiu utrzymać 😉 raz pamiętam, że pędy puściła i szyszki się pojawiły zanim ją wyniosłam na dwór a i tak się nie przyjęła.

      Serdeczne uściski 🙂

      Polubienie

  3. No coż moja droga! Wypada tylko mocno zaciskać kciuki.Ja pamietam jak chcialam byc bohaterka 2,5 roku temu po pierwszej chemii a mialam ja w wielki czwartek w sobote wyszlam ze szpitala i w nieziele poszlam do tesciow synow na proszony obiad.Wytrzymalam 1 godzine..nic nie zjadlam. a oczy tak mnie piekly ze myslalam ze oslepne.Dobrze ze tylko 2 ulice dalej mieszkam .Spalam po niej chyba z 14 godzin.Teraz grudzien bez chemii.Ty tez niedlugo bedziesz.Mocno w to wierze .Serdecznie pozdrawiam

    Polubienie

    1. Dwa lata temu, mimo że to był dłuższy czas po cyklu niż teraz będzie, tak się źle czułam, że rodzice planowali wigilię przenieść do mnie, żebym nie musiała się z domu ruszać. W końcu dałam radę 🙂
      Jak będzie w tym roku, nie wiem. Trochę się obawiam.

      Serdeczności 🙂

      Polubienie

  4. u nas od dwóch dni mrozi i chyba nieprędko przestanie. No i dobrze. Może trochę choróbska jesienne odpuszczą. Trzymaj się „roksanna”! Święta tuż, tuż. Oby tylko pobieliło. Tak dla całkowitego spełnienia tradycji. A potem bliscy, rodzina, a przede wszystkim Ci najmłodsi. To dzięki nim święta Bożego Narodzenia nabierają szczególnego uroku.

    Polubienie

    1. …kiedyś moi bratankowie szli na moje 3 piętro ze śpiewem na ustach;sąsiedzi nam zazdrościli takich zacnych kolędników.
      Teraz już „panowie” śpiewać kolęd nie chcą…no bo jak? przecie to obciach.
      Ps.u mnie im bliżej świąt, tym większa deprecha.

      Buziaki Roksano!

      Polubienie

      1. A wiesz, że w tamtym roku nie było u nas kolędników, a zawsze przynajmniej dwie grupy przychodziły 😦
        U mnie odwrotnie, zawsze ten czas przedświąteczny był czasem, za którym nie przepadałam- stresujący z powodu pracy. Odkąd nie pracuję, jest inaczej. A same święta to już zupełnie inna bajka 🙂

        Buziaki 🙂

        Polubienie

    2. U nas w nocy przymroziło.
      To prawda 🙂 Najbliżsi są najważniejsi. A od kiedy jest Pańcio, święta znowu mają więcej magii.
      I fajnie jak są śnieżne 🙂

      trzymam się !
      Dzięki 🙂

      Polubienie

Odpowiedz na ~Marta Anuluj pisanie odpowiedzi

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s