Spontan…

To ostatnie takie ciepłe dni tego lata, w weekend załamanie pogody– mówię do Tuśki siedzącej z Zońcią na moim tarasie. Szkoda. Pojechałabym nad morze. Ja też. Jedziemy? 

Jedziemy. Dzieci spakowane, my też. Pożegnamy lato i… pewien względnie spokojny etap w życiu…

Telefon z Genetyki tydzień po badaniu, które w wersji usg. wyszło okej ze słowami na pożegnanie: markery za dwa tygodnie, a w razie czego my i tak zadzwonimy. Zadzwonili. Do Tuśki, z prośbą o numer komórkowy Mam. Tuśka do mnie i lawina strachu ruszyła… Mam nie odebrała telefonu, bo standardowo nie wzięła go ze sobą, gdy- po raz pierwszy-  pojechała zobaczyć „ranczo” i przy okazji odwiedzić wieloletniego przyjaciela rodziny, ostatniego z zaprzyjaźnionych żyjących lekarzy, a było ich czterech.

Na hiobowe wieści czekaliśmy jeden dzień dłużej… Długi dzień. W południe wiedziałam tylko tyle, że nie można się do nich dodzwonić, a sami jeszcze nie dzwonili, ale jak nie zadzwonią, to Mam pojedzie na Genetykę dziś rano.  Nie musi. Pod wieczór zadzwoniła pani i poinformowała, że oczekują ją we wtorek, bo dopiero wtedy będzie lekarz; dała się uprosić i przekazała, jaki jest wynik- marker czterokrotnie wyższy od normy.

W poniedziałek jadę do DM, akurat mam na wtorek termin po piguły, ale mówię do Mam, że mogę jutro przyjechać i zaczniemy działać. Morze może zaczekać, zresztą ciul z nim… W odpowiedzi słyszę stanowcze nie… bo ona musi zrobić porządek w papierach, popłacić rachunki i takie tam… Przygotować się.

Dzwonię do Miśka z instrukcjami.

Nie wiem, jak przeżyję ten czas do wtorku…

Trzy dni z Tuśką i dziećmi pewnie będą wypełnione po brzegi… Potem znów uwolnią się myśli…

 

Reklamy

Coś się kończy…

Sobota…

Siedzę w przepastnym fotelu z nogami na jego szerokim miękkim oparciu, tak jak lubię, powoli piję kawę i nagle dociera do mnie myśl, że może to już ostatni raz, co najwyżej przedostatni… Wokół mnie w całym wielkim pomieszczeniu- salonie połączonym z kuchnią- w jego różnych miejscach stoją białe parciane wielgachne wory. Wypełnione, a puste czekają, aż się je zapełni. Część z nich pojedzie do DM, a właściwie za miasto, na „ranczo”, które ranczem nie jest, ale jakoś tę posiadłość trzeba nazwać. Półhektarową, z niedużym domem i dużą halą…

Wstaję, aby pomóc Mam i koleżance z moje wsi- która raz w tygodniu przychodzi sprzątać dom, a jak mama przyjeżdża, to lubi wpaść na kawę i w czymś pomóc- segregować rzeczy. Ileż się tego nazbierało przez te wszystkie lata! (Moja Mam z tych, co lubi mieć wszystkiego dużo i pod ręką, ale buteleczki ze środkiem do mycia zmywarki w ilości sztuk pięć, to mnie powaliły! ;)). Pakujemy- co na ranczo, co dla rodzin pracowników z Ukrainy, co zabieram ja, koleżanka też nie wyjdzie z pustymi rękoma, a reszta zostaje jako całkowite wyposażenie domu. Patrzę na nową stolnicę, dopiero co zamawianą z internetu, jeszcze nieużywaną i… patrzę na Tatę siedzącego przy stole, zamyślonego, który w tym dniu kończy 75 lat… ii kończy pewien etap w swoim życiu.

Decyzja zapadła. Ostateczna.

Tuśka, stwierdziła, że kiedyś to musiało nastąpić. Misiek zapytał, co ze świętami, jak teraz będą wyglądały…

Nie wiem.

Mam od zawsze mówiła, że nie wyprowadzi się na stałe z miasta na wieś, bo… raz w tygodniu fryzjer, co trzy- manicure i pedicure, ukochany ryneczek i oczywiście dostęp do lekarzy… więc akurat to nie było zaskoczeniem. Tata nie potrafi się rozstać z firmą, nie chce też zostawiać mamy samej, więc kursował co tydzień na weekendy na wieś, ale jest tym już trochę zmęczony. (Przez 28 lat, w każdy weekend, najpierw do nas, a potem już do swojego domu). No i teraz ma swoje-nie-swoje nowe „ranczo” blisko, że może nawet autobusem pojechać i wrócić. Ech… Mnie odpadnie martwienie się o jego jazdę autem, szczególnie zimą. Zresztą mała stłuczka na drodze DM – wieś w ostatnich dniach, była też impulsem, by podjąć już decyzję, że… Nie, nie sprzedaje domu na wsi, ale dom musi mieć nowego gospodarza, więc padło na… Starsze Dzieci. I w sumie może nic by się nie zmieniło, ale zięć potrzebuje lokum dla swoich pracowników z Ukrainy- i to też było przyczyną decyzji, czyli rozwiązanie problemu lokalowego. Ech…

Jeszcze do mnie nie docierają te zmiany. Patrzę na mój duży pokój i…gdzie ja cholera upchnę dużą, żywą choinkę? Ale najpierw wyrośniętego zamiokulkasa z domu rodziców…

Na razie w domu stoją niewypakowane do końca torby, których zawartość muszę gdzieś upchać. Oczywiście to wszystko użyteczne przydasie. Najłatwiej było z patelniami, bo na cztery przywiezione, moje trzy stare zostały wyniesione. Niedawno z dziewczynami rozmawiałyśmy o garach i one były zdziwione ilością posiadanych patelni przeze mnie, bo twierdziły, że im wystarczy jedna, góra dwie. Chyba mam to po mamie, bo oczywiście z domu zabrałam cztery, ale jeszcze trzy zostały. A był to dom tylko weekendowy, wakacyjny i świąteczny 😉

Był. No kurczę! 😦

I niby wiem, że wszystko zostaje w rodzinie, ale już nic nie będzie takie jak było…

Nie potrafię tego nawet składnie opisać…

 

I potrzebuję wiadro mocy…  Znów jeden telefon uwolnił strach trzymany głęboko w zakamarkach duszy. Sama wykonuję ich kilka, ale wciąż tkwię w niewiedzy, a serce mi podżera niepewność. W głowie przewija się kilka scenariuszy, oby nie ziścił się ten najgorszy… Nie wiem, czy dziś zasnę. Nie chcę się nakręcać, ale gdyby nie późna pora, poszłabym do lasu wykrzyczeć ten niepokój…

Może jutro się wszystko wyjaśni…

Próbuję myśli zająć czymkolwiek… choćby absurdalną i jednocześnie straszną naszą wspólną rzeczywistością…

I tak to…

Premier opowiada. ileż to dróg zostało pobudowanych w ciągu tych niespełna trzech lat cudownych rządów obecnej „dobrej zmiany”. Z naciskiem, że poprzednicy- ci złodzieje i obiboki- nie zrobili nic albo prawie nic. I dostaje za to oklaski. Do mijania się z prawdą jak tylko otworzy usta, już nawykłam, ale rodzi się pytanie do tych klaszczących, czy do tej pory to przemieszczali się po „kocich łbach” tudzież tylko utwardzonych wąskich ścieżynach z miasta do miasta? Pewnie tak, i to furmankami. Pomijam już wyimaginowaną wspólnotę prezydenta, bo widocznie tablice przy drogach z informacją, że wybudowane zostały z funduszy UE, są zbyt małe i niewidoczne.

I wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze? Brak wspólnoty w narodzie. Niby za przynależnością do UE wciąż opowiada się ponad 80% (nowy sondaż 86%) społeczeństwa, a prawie 40% wciąż popiera działania partii, która na tę UE pluje i smarka. To jakiś matrix.

 

 

Test białej rękawiczki…

Noc.

Zwiewna sukienka  zamieniona na wygodne dresowe spodnie i gole stopy, na których dopiero co gościły wizytowe czółenka. Siedzę, a właściwie półleżę w salonie Dziecków Starszych, w sypialni w kołysce już od kilku godzin smacznie śpi Zoñcia. Sen nie przychodzi, nogi wciąż podrygują, bo przecież dopiero co wywijały na parkiecie. Ach, jak mi tego brakowało! Tańca. Kondycja byle jaka, ale dałam radę dwa szybkie kawałki z rzędu. I nawet nie padłam na parkiet tylko na krzesło😉 Już nie mówię o nieustających podrygach na siedząco, bo muzyka wręcz zapraszała, by w jej rytm się poruszać. Ech… miłego słodkiego życia, córciu.

Ta sama sala co 8 lat temu, kiedy brali ślub, tylko dziś inaczej przystrojona i większości te same twarze urodzinowych gości. 39 sztuk. Jest przyjaciółka od przedszkola i trzy z liceum- brakuje tylko jednej, która na co dzień mieszka za granicą. Piękne dziewczyny! Trzydziestoletnie. Ech…

Ale oczywiście najbardzej mnie wzrusza obecność moich najbliższych: Rodzicôw, Dziecków Młodszych i Starszych, Zońci i Pańcia. Ci ostatni oczywiście byli najkrócej. Pańcio odwieziony przez ciocię wraz z kuzynostwem do ich domu, gdzie mieli  zapewnioną opiekę, a Zońcię zabrał jej tata, aby wykąpać i nakarmić; jak go zmieniałam to już spała, choć tym razem dłużej zasypiała; pewnie z powodu zbyt głośnych wcześniejszych bodźców- pierwsza impreza zaliczona i przetańczona u dida na rękach😉

Ale! Ja nie o tym miałam pisać. Ech… Do brzegu, a raczej do tytułu…

No niezupełnie, bo rękawiczka ani biała, ani nie na mojej ręce, ale test czystości pewnych lokali w pobliskim Miasteczku wyszedł nie najlepiej. Na oko. A nawet dwa. Moje. Trochę ślepe, więc na pierwszy rzut, nie dostrzegłam… brudu!

W Miasteczku jest kilka gabinetów kosmetycznych, niektóre na wyrost nazwane salonami urody. Od lat chodziłam do autoryzowanego przez pewną firmę kosmetyczną, z profesjonalną i miłą właścicielką i personelem. Czysto, miło, przyjemnie i profesjonalnie. Światowo. Niestety, kiedy zadzwoniłam po dość długiej niebytności z przyczyn wiadomych, to okazało się, że terminy na cokolwiek są bardzo odległe, gdyż właścicielka boryka się z brakiem personelu. Ja nie bardzo mogę umawiać się z dużym wyprzedzeniem, zresztą czasem coś wypada na już, teraz, natychmiast. No to zaczęłam pielgrzymkę po innych salonach, uszczęśliwiona, że z terminami nie ma problemu. Za to mam inny problem. Zupełnie nieoczekiwany. Brud. Z dwóch już zrezygnowałam, mimo iż z usługi byłam zadowolona. Ostatni mnie zmylił, bo gdy weszłam umówić się na termin i zobaczyłam dziewczyny w gustownych fartuszkach, z maseczkami na twarzy i oczywiście standardowo rękawiczki, to pomyślałam, że jest okej. Taaa… dopóki nie przyszłam na umówioną wizytę i nie usiadłam, a mój wzrok padł na stół. Ufajdany! Najbardziej brudna była lampa do utwardzania paznokci. Wszystkie trzy, bo tyle było stanowisk przy jednym długim stole. Odetchnęłam z ulgą, że nie musiałam do żadnej z nich wsadzać rąk, ale i tak czułam się niekomfortowo. Naprawdę się nie czepiam, no ale przepraszam bardzo, używanie jednorazowych pilników, rękawiczek, maseczek na twarz to naprawdę nie jest wystarczające. Stanowisko pracy MUSI być czyste, jak również sprzęt wielokrotnego użytku. Jestem w lekkim szoku Zdumiewa mnie fakt, że kobiety, które zarabiają, dbając o urodę innych, nie potrafią zadbać o czystość  stanowiska pracy. No i znów muszę szukać innego salonu kosmetycznego. Tym razem wezmę ze sobą patrzałki i zlustruję przed umówieniem się 😉

Milego weekendu! 🙂

P.S. Odkryłam patent na komplementy: strzelić sobie selfie z Zońcią i opublikować na FB.  Wszyscy się zachwycają, że taka śliczna i podobna do babci 😆

 

 

 

Podwójna okazja…

Kolejna wrześniowa kartka w kalendarzu, a ja patrzę z niedowierzaniem, że to już tyle czasu minęło. Jak dziś pamiętam ten dzień, a właściwie dwa w odstępie roku- oba ze szczegółami, oba radosne i przepełnione miłością, często wspominane przez te wszystkie minione lata.

Ślub i narodziny. Osobisty i pojawienie się naszej Pierworodnej.

Dziś Tuśka kończy… 30 lat. Córka, siostra, żona, mama dwójki cudownych dzieci. O matko i córko! Jak to możliwe? Przecież dopiero co mój tato nosił ją na rękach śpiewając „aaaa kotki dwa”, a ona wtórowała po swojemu, a potem to „a” dodawała przed wszystkie wyrazy i wychodziły „apotki” i „akenie”. A jeszcze wcześniej, kiedy obie leżałyśmy w szpitalu (11 dni), będąc zawodowo w Czechosłowacji, zdobył mięciutki, milutki niebiesko-biały kocyk, który ekspedientka słysząc polski język, nie chciała sprzedać, więc tato zagadał „po swojemu” i tak Tuśka została obdarowana tym cudem- jak na tamte czasy- trudnym do zdobycia. Pięknie pasował do granatowego wózka rodem z NRD.

Prawie 20 lat temu, w nocy w szpitalnej sali przed czekającą mnie operacją ratującą mi życie, patrzyłam w ciemne okno rozświetlone tylko latarnią i połykając łzy, zastanawiałam się, czy będzie mi dane uczestniczyć w jej dorosłym życiu, widzieć jak je sobie ułożyła. Dziś już mogłabym spokojnie patrzeć w przyszłość, szczęśliwa, że los był dla mnie łaskawy, bo mimo kłód, jakie co chwile rzuca, to oferuje też koła ratunkowe, z których potrafię korzystać; zdążyłam wychować dzieci i doczekać się wnuków. Jednak z tyłu głowy czai się natrętna myśl, że córcia wraz z przekroczeniem progu z trójką z przodu musi być jeszcze bardziej czujna i dbać o swoje zdrowie. Bo i matka i babcia zachorowały, ledwo przekroczywszy trzydziestkę. To taki bagaż, którego pozbyć się nijak nie można. Bagaż świadomości i doświadczenia.

Dziś patrzę na tę piękną młodą kobietę, której życie się dobrze ułożyło, która tak naprawdę ma wszystko (syn, córka, mąż, praca, dom z ogrodem, pies, kot…), to życzę tylko zdrowia i aby zawsze była otoczona miłością. Bo wszelkie trudności, które się pojawiały i pewnie pojawią, są do pokonania, gdy zdrowie dopisuje i ma się wsparcie wśród bliskich. W życiu wiele rzeczy jest ważnych, ale to rodzina i najbliżsi dają poczucie bezpieczeństwa, pozwalają rozwinąć skrzydła, a kiedy świat się wali na głowę, pomogą go odbudować. Ten mikro.

 

Genetyka odhaczona; nie spodziewałam się złych wieści, ale i tak diagnoza zbiła mnie z pantałyku: cycki do wymiany! I co ja mam z tym fantem zrobić? Normalnie to nawet bym się ucieszyła na nowy biust, ale w mojej rzeczywistości przechodzić kolejne operacje? Bez gwarancji, że będę się nim cieszyć tak długo jak obecnie, czyli 16 lat. Muszę to przemyśleć, a na razie zwariowałam i kupiłam sobie… dwie sukienki. Chyba się starzeję ;p

*

I tak jeszcze z narodowego podwórka, czyli z kraju, który z ruiny, a nie bo to tylko taka wyborcza retoryka- sam premier to przyznał, dla nie idiotów powstał z kolan, dzięki obecnemu rządowi, który m.in. zatrzymał wysprzedawanie polskich zakładów, które poprzednicy oddawali w obce kapitalistyczne ręce. No to ja się pytam, jak ma się do tego sprzedaż 100% udziałów największego producenta soku jabłkowego Chińczykom. No iście swoista depolonizacja, tak hucznie zapowiadana.

*

TU tak trochę nostalgicznie, złapane przez Julkowe okno podczas powrotu do domu. I mogłam dziś do tego domu nie dotrzeć, bo jakiś kretyn dostawczym autem skosił zakręt. Całe szczęście, że choć w miejscu zalesionym, gdzie zakręt pogania zakręt i jest ograniczenie do 70 km/h była wysepka, wprawdzie nieasfaltowa, ale mocno utwardzona i Julek nie stracił przyczepności, a ja nie straciłam zimnej krwi. Ale moje serce o mało co nie wyskoczyło, bo o jedno skręcenie kierownicą mniej i znalazłabym się na drzewie.

 

 

 

W wirze różności…

Wpadłam od razu po przyjeździe i tak się kręcę, aż mi ciśnienie skoczyło. Ból głowy w niedzielny poranek prawie zniwelowałam jedną pigułą i to nie w całości, bo nie chciało mi się szukać opakowania, więc 3/4 musiało wystarczyć. (Niektórzy dzielą włos na czworo, a ja tak dzielę tabletkę na nadciśnienie). Wystarczyło, bo już po godzinie miałam 120/80 i mogłam z czystym sumieniem wypić kawę, bo oczy mi się zamykały. W międzyczasie wpadły jak po ogień Dziecka Młodsze z włoskim pesto, a wyjechały z wyszywanymi koszulami- razem sztuk trzy, bo ich urodzie przy zakupie nie mogliśmy się oprzeć, więc Ata została obdarowana podwójnie. Sama też kupiłam sobie i Pańciowi, a Zońci śliczną sukienkę. Dziecka chętnie by posiedziały dłużej, ale dziadek w gorącej wodzie kąpany; na samochodzie dostawczym załadowana zamrażarka w niej zmrożone ptactwo domowe, a wszystko to i kilka innych klamotów- sprzęt taki i owaki-  czekało na pace, żeby zawieźć do DM. No to pojechali. A widok swoisty, bo paka odkryta, wszystko spięte pasami- jakby Rumuni się przeprowadzali 😉 No tak mi się skojarzyło stereotypowo. A wszystko to z powodów pewnych zmian, które się u nas dzieją, ale o tym może kiedyś indziej.

Oczy mi się zamykały, bo nie odespałam dobrze podróży, a już byłam na służbie u Zońci. Słodkiej i zupełnie niewyczerpującej. Jak przyjechałam to Księżniczka była już najedzona, więc tylko zmieniłam pieluchę i zabrałam ją na świeże powietrze, a rodzice pojechali na imprezę. Wrócili na chwilę, żeby małą wykąpać i przywieźli Pańcia, który miał spać u drugiej babci w towarzystwie kuzynostwa, ale zadzwonił do taty, żeby go zabrał do domu. Nakarmiłam Zońcię, która już, zanim jej się odbiło, zasnęła mi na rękach, więc przełożyłam do kołyski, otuliłam kocykiem, zamknęłam drzwi od sypialni i poszłam robić kolację Pańciowi. Miałam podgląd, ale i tak dwa razy zaglądam do niej, kiedy smacznie spała. Oczywiście patrząc tak, to z miłości mogłabym ją schrupać, tak słodko wyglądała. Jak wychodziłam do domu po godzinie pierwszej (nie chciałam nocować u Dziecków Starszych, bo stęskniłam się za swoim łóżkiem, a to tylko 500m jazdy Julkiem), to dalej spała. I tak do piątej rano, od ósmej wieczór. Grzeczna dziewczynka 🙂 O piątej zjadła i spała do 9.

Popołudniu w końcu zajrzałam do ogródka, zebrałam cukinię i buraki, pozbierałam trochę jabłek, orzechów włoskich, które podbierała mi Myśka, więc było trochę zabawy.  Hortensje mi się przyjęły, ale jeszcze muszą przetrzymać zimę. Tak jak ja.

Cieplutko, słonecznie, ale już zapach jesieni się szarogęsi. Poleżałam trochę na tarasie, wspominając dopiero co minione chwile na przyjaznym hamaku.

IMG_2609

więcej zdjęć hamaka w roli głównej jest TU

Potem przeniosłam się na kanapę i kibicowałam obu drużynom w świetnej zabawie w szczytnym celu. (Och jak ja lubię, jak bramkarz broni karne, choć zawsze żal mi wtedy strzelca). Oczywiście, wspomagając poprzez SMS-y. To są dwie fundacje do których mam stuprocentowe zaufanie! Od zawsze.

A dziś wyruszam do DM na badania na Genetyce. Nie za bardzo chce mi się, ale cóż, ze względu na Mam wybrałam jak najszybszy termin, choć w tym tygodniu troszkę to wiąże się z napiętym grafikiem. Ale przecież ja to kiedyś kochałam 😉 Taką gonitwę. Nie szkodzi, że trochę posapuję i stękam i wszystko robię dłużej. Zakwas z buraczków już się robi 😉

Miłego tygodnia! 🙂

 

Za krótko, za szybko…

Dawno nie byliśmy ponad tydzień na wspólnym wyjeździe, bo tak naprawdę, to na szósty dzień zaczynam już tęsknić za własnym łóżkiem 😉 A tu dziewięć dni, a mnie w ogóle nie chciało się wracać. Ale mając taki widok z okna (na koniec naszej podróży)

IMG_2818

i rewelacyjne łóżko w apartamencie, mimo iż to budynek sanatoryjny pamiętający czasy komuny, ale otoczony górami i ogrodami zmysłów, więc czułam się tam bosko… zanim zeszłam na śniadanie 😉 OM widząc moją przerażoną minę, zaśmiał się i niewinnie się spytał: nie byłaś nigdy w sanatorium? Cwaniaczek. O co chodzi? No kurczę o hałas jak na szkolnej przerwie za czasów słusznie minionych, bo pewnie dziś, to dzieciaki z nosami w swoich smarfonach nie czynią tyle hałasu, co kiedyś. Normalnie nie mogłam się skupić na kontemplowaniu tego, co miałam za oknem i smakowaniu tego, co było na talerzu, nie mówiąc już o jakiejś cichej wymianie zdań z OM, więc zjadałam i zwiewałam, dziękując w duchu, że resztę posiłków nie musimy spożywać z takim głośnym towarzystwem. Uwierzcie, nie czepiam się, ale dla mnie to było nowe przeżycie i nie bardzo do zaakceptowania; już wiem, dlaczego nigdy nie starałam się o sanatorium- nie moje klimaty ;p No i podpadła mi jedna z kuracjuszek, kiedy sapiąc jak stary parowóz, weszłam do windy i grzecznie z uśmiechem przywitałam się tradycyjnym „dzień dobry”, a ta się mnie pyta co ja taka zmachana. No! Jakbym sama nie wiedziała, że z moją kondycją kiepsko i nie była przerażona, że ostatnie podejście pod górę, na której stał nasz budynek, robiłam na dwa razy 😉 Dobrze, że były ławeczki, na jednej z nich poznałam panią z mojego DM, która jak ja wyprowadziła się lata temu, więc sobie powspominałyśmy 🙂

Za krótko było we Lwowie, za krótko w Muszynie, do tych miejsc czuję niedosyt. Ogromny, z przewagą wiadomo do czego. Już nie wspomnę o miejscówce u bieszczadzkich Przyjaciół, mimo iż to był najdłuższy czas z nimi spędzony od lat.

I za szybko minęła podróż do domu, bo gdyby to ode mnie zależało, to odcinek w górach trwałby przynajmniej kilkakrotnie dłużej, bo z przystankami na podziwianie cudnych okoliczności przyrody. Na obfotografowanie ich, żeby móc powrócić do tych miejsc, kiedy obrazy pod powiekami zajdą mgłą zapomnienia…

Za szybko i za krótko… bo chłonąc atmosferę miejsc, nie miałam ochoty zachowywać się jak typowy turysta z aparatem w ręku i pstrykać wszystko wkoło, a na wykadrowanie dobrego ujęcia nie było czasu. Wolałam, więc się gapić, wtopić w krajobraz jaki tworzyła natura bądź tak jak we Lwowie architektura, która urzekła mnie i uniosła na wyżyny zachwytu. Dlatego też, dopiero na drugi dzień zauważyłam, że coś się złego dzieje z moim aparatem, a dopiero po powrocie zobaczyłam, że tych niewiele ujęć jest zepsutych… ech. Mój dziewięcioletni Nikuś musiał się zbiesić akurat w tak cudownym miejscu, jak Lwów. Nie wiem, czy da się go naprawić, czy jednak kupimy nowy, szczególnie, że ten sam typ ma lepsze już parametry. Nie potrzebuję wypasionego aparatu, bo na co dzień wystarczy, że pstryknę telefonem, ale jak jestem w pięknych miejscach, które chcę utrwalić, to patrzę na nie przez wizjer, żeby uchwycić to, co chcę. Nie lubię kadrować przez ekranik.

Bagaże czekają na rozpakowanie ja czekam aż same się rozpakują , Pańcio już wyściskany, bo przybył nas przywitać i zdać relację co słychać w przedszkolu i czy siostrzyczka była grzeczna, a na wieczór i część nocki idę na dyżur babciny do Zońci, która dzielnie przychodziła z mamą do pracy, kiedy nas nie było i przesypiała ten czas na kanapie w naszym salonie 🙂

Szybko też skleciłam ten wpis, bo jak widać…  koniec wakacji, czas wrócić do obowiązków 😉

P.S. Nie uważacie, że wrzesień jest cudnie pogodny i letni? Och, żeby tak było co najmniej do grudnia…:D

Miłego!

I znów mi przybyło… ;)

W głowie szumią proseccowe bąbelki pomieszane z pijaną wiśnią, w ustach smak tortu truskawkowo- ananasowego, a pod powiekami przewijają się jak w kalejdoskopie obrazy z dzisiejszego wieczoru. Uśmiechnięte, rozgadane, życzeniowe… Cieszy mnie każdy miniony rok i rozpoczęty kolejny- tym razem wśród Przyjaciół, z którymi na co dzień dzielą nas setki kilometrów a łączy tak wiele; z  burzą w tle, ze zrobionym wspólnie hummusem, bakłażanem z grilla i oliwkami nadziewanymi czosnkiem… To jedne z tych, które zapadną głęboko w pamięci, choć nie są okrągłe ani w inny sposób jakieś szczególne. Oprócz tego, że własne i mogłam je świętować.

Jutro czas pożegnania przyjaznego domu z zielonym ogrodem, otulonym zalesionymi wzgórzami, z hamakiem pośród jabłonek, z malinami na krzakach i spadającymi już dojrzałymi orzechami… Plecak ugina się od ciężaru dobrych emocji i bagażu cudownych wspomnień wspólnego czasu.

To jeszcze nie czas powrotu do domu, ale żegnamy Bieszczady i ruszamy w Beskidy.