O przyjaźni słów kilka…

Przyjaźń to temat rzeka, bo ile osób, to tyle spojrzeń, doświadczeń, przemyśleń…

W przyjaźni egoizm się nie sprawdza. Nie można zapominać, że przyjaciel to też człowiek, który ma swoje życie prywatne, zawodowe, swoje problemy, swoje potrzeby i… czasem popełnia błędy. Dlatego w przyjaźni ważne jest zrozumienie, akceptacja, ale i wybaczenie.

Prawdą jest, że przyjaźń wymaga nieustającej pielęgnacji, uważności, oddania. Obustronnej. Dlatego pokusą jest dać jej zwiędnąć albo w emocjach zerwać łączącą linę, jeśli jedna ze stron nie kwapi się do tego wysiłku. Bywa też, że wystarczy jakieś jedno wydarzenie, moment, w którym przyjaciel nas opuszcza; coś, czego nigdy byśmy się nie spodziewali…

Opowiem dwie historie, które mogłyby mieć całkiem inne zakończenie, gdybym swojego czasu takiej pokusie uległa.

Kiedy po raz pierwszy zaatakował mnie skorupiak, nie było przy mnie PT. Wszyscy zadawali mi o nią pytania, mocno zdziwieni i zaniepokojeni. Otoczona przyjaźnią i miłością wszystkich bliskich, skupiona na walce z wrogiem, nie bardzo rozumiałam tego faktu, ale intuicyjnie czułam, że za nieobecnością PT kryje się ważny powód; i nie jestem nim ja, ani mój skorupiak. Szczególnie że jakieś dwa miesiące przed moją diagnozą były niepokojące symptomy, że w jej życiu prywatnym nie najlepiej się dzieje. Oddzielone 120 kilometrową odległością, na łączności tylko stacjonarnych telefonów, nie miałyśmy  możliwości bliższego kontaktu. Nie, bo choć zaprzyjaźni byliśmy rodzinnie, to wyczuliśmy, że potrzebują czasu na poukładanie swoich relacji. Dlatego nie było we mnie żadnych pretensji, nie pielęgnowałam w sobie żalu, nie zadawałam pytań. To trwało 3-4 lata. Przez ten czas miałyśmy jakiś sporadyczny kontakt telefoniczny, jakieś spotkanie w DM, ale bliskość odbudowałyśmy dopiero wtedy, gdy PT na nowo poukładała sobie życie osobiste. Nieraz jak wracamy do tego czasu, to ma do siebie żal, bo uważa, że powinna być wtedy przy mnie. Znając powód i cały przebieg tego, co się wtedy wydarzyło, przez co przechodziła- ja tak  do końca nie uważam. Uważam, że chcąc ratować- co się nie udało uratować- w tamtym czasie trudno było postąpić inaczej. Z prostego powodu: była oderwana od rzeczywistości. Straciła kontakt prawie ze wszystkimi. To się zdarza.

Może ktoś na moim miejscu skreśliłby tę przyjaźń, ale jak można skreślić kogoś, kogo się kocha? Tylko dlatego, że los z nas zadrwił i wystawił nas na próbę w tym samym czasie i każda z nas toczyła swoją bitwę. I nieważne, że u mnie ona była na śmierć i życie.

Zachorowałam drugi raz, po latach pojawiła się wznowa, i wznowa po wznowie…A PT przy mnie jest. Zawsze! Gdybym się uniosła, nawet nie wiem czym, bo nawet przez moment o tym nie pomyślałam, to dawno temu straciłabym przyjaciółkę. Kogoś, kto na zawsze pozostanie dla mnie kimś ważnym.

 

Z Aliś przyjaźnimy się od dziecka. Zawsze była przy mnie, w każdym ważnym, radosnym czy trudnym momencie. W tych najtrudniejszych również. I wciąż jest. Jednak był taki moment, kiedy jej zabrakło. Tylko jej.

To była niespodzianka wymyślona przez OM w moje okrągłe urodziny. Taka najprawdziwsza z najprawdziwszych niespodzianek. Niczego się nie spodziewałam; był czwartek, więc dzień pracujący, przed dniem pracującym. OM w ramach urodzin wywiózł mnie do ŚM, a po powrocie zastałam zastawione stoły i gości w ogrodzie. Nie mogłam się ruszyć z samochodu, bo ryczałam jak bóbr. (Czy bobry ryczą?) Już wtedy podejrzewałam wznowę, choć nie miałam potwierdzenia na papierze, dlatego widok bliskich- wszystkich- wzruszył mnie do imentu. Większość z nich ( 2/3) pokonało 120 kilometrów  kilkoma autami, a nawet motorem, żeby być ze mną tego dnia. I nie przeszkadzał im powrót nocą. Zabrakło tylko…Aliś. Tak, zrobiło mi się przykro. Szczególnie kiedy poznałam kulisy całej akcji. Owszem, dzwoniła do mnie rano z życzeniami, nie zdradzając się, że wie o przygotowywanej niespodziance. 

Mimo tego to nie mogło przekreślić tych wszystkich wspólnych lat, szczególnie że ta jej nieobecność miała  swoją genezę- ktoś i coś. Wiem jedno, gdyby wiedziała, że za chwilę będzie do mnie biegać do szpitala, to na pewno by wtedy przyjechała, nie bacząc na nic. Nie wiedziała, bo nikt nie wiedział, oprócz OM. To sobie wyjaśniłyśmy miesiąc później. A mogłam pielęgnować żal i nie zadzwonić. ( Mamy taką umowę, że jak tylko jestem w DM, to dzwonię i się spotykamy). Przekreślić lata przyjaźni, kogoś, kogo kocham od lat. Obrazić się i strzelić focha.

Dlaczego o tym piszę? Bo zbyt często patrzymy na naszych przyjaciół przez pryzmat naszych potrzeb. Bo on/ona powinien/powinna. Może tak a może nie. Czasami nie ma wyboru, a czasami ten wybór jest trudny albo błędny. Takie jest życie. Skreślić kogoś, wymazać ze swojego życia można w jednej chwili, odbudować jest zawsze trudniej. Zanim skreślisz przyjaciela- porozmawiaj! Wysłuchaj. Jeśli go kochasz, to chcesz dla niego jak najlepiej, więc czasem musisz usunąć się w cień. Nie ma ludzi idealnych. A potrzeba bliskości innych ludzi, jest wpisana w nasze życie. Nie warto ją zbyt pochopnie odtrącać.

Czasami nie da się uratować przyjaźni, z różnych względów. (A może to nie była przyjaźń?) W dzisiejszym zabieganym świecie paradoksalnie jest łatwiej, dzięki technice. Jasne, że nic nie zastąpi fizycznego kontaktu, rozmowy w cztery oczy, wspólnego bycia nawet w ciszy… Ale! Jest tyle środków, by dać znać, że ta druga osoba jest wciąż dla nas ważna, nawet jeśli coraz trudniej jest się nam spotkać.

P.S.

Jutro jadę do DM w wiadomym celu. Dam znać najwcześniej we wtorek może dopiero w środę, co i jak. Przez to, że nie mogę dźwigać, to nie biorę ze sobą sprzętu, bo nawet dodatkowe 0,5 kg robi różnicę, jeśli ma się nakazane do 1,5 kg. ( Więcej waży moja torebka, a co dopiero bagaż podręczny ;D)

Miejcie się! 🙂

34 myśli na temat “O przyjaźni słów kilka…

    1. Nie nazwałabym tego numerem. Jej się również świat wtedy zawalił, i nie potrafiła inaczej, odcięła się od wszystkich i skupiła na ratowaniu rodziny…
      Gdybym ja skupiła się tylko na tym, że ja tu taka biedna bom chora, to pewnie nic z tego by nie było, bo żal by mnie zalał i brak zrozumienia. Z obu stron, bo Ona się nie tłumaczy, wie jak to wyglądało, przerobiła to… Dlatego drugi taki „numer” jest zwyczajnie niemożliwy…

      Polubienie

      1. numer – nietrafione określenie. Ale wyobraź sobie, że istnieją tacy, którzy próbują cały czas – vide kaczka mechaniczna i nie widzą w tym niczego niestosownego

        Polubienie

        1. Wcale nie muszę sobie wyobrażać. Wtedy nie ma zmiłuj się, bo trzeba zadbać o swoje zdrowie- psychiczne!
          Inaczej kaftan bezpieczeństwa, jako realne zagrożenie.

          Polubienie

  1. a poza tym ratowaniem musz ą się zająć obie strony wespół zespół. Jeśli tylko jedna strona robi za ratownika, to nie wiem, czy to warte nazwania nawet znajomością.

    Polubienie

  2. Dzien dobry! Mamy sie! Ja tez ten tydzien znowu w nerwach .Powinnam sie przyzwyczaic ale nie umiem.To bedzie juz 19 chemia z przerwa .od 11.2014 do 11.2015..bedzie co ma byc…………glowa do gory i do przodu.Mialam isc na konsultacje psychiatryczna ,nie poszlam! Jeszcze zdaze.Sama sie wzielam w garsc ,tak mi sie wydaje …..a moze tylko mi sie wydaje.
    Serdecznosci wielkie

    Polubienie

    1. Kochana!
      Bo to trudno się przyzwyczaić, i wcale chyba nie o to chodzi, żeby się przyzwyczajać. Ważne, żeby do przodu z łbem do słońca 😉
      A konsultację przemyśl. Czasami jest wskazana, na pewno nie zaszkodzi a może pomóc poukładać sobie wszystko.

      Ściskam Cię serdecznie 🙂

      Polubienie

  3. to będziemy czekac na dobre wieści ile bedzie trzeba,

    Z tymi przyjazniami to różnie bywa, dobrze, ze jestes wyrozumiała i mało impulsywna:)

    Polubienie

    1. No ja bym tak o sobie nie powiedziała, ale moja impulsywność z wiekiem ma wektor skierowany w dół- maleje.
      Odkryłam, że w ajfonie lłatwo wchodzi się na bloga:D Może odkryję, że można pisać też posty:D

      Polubienie

  4. Przyjaźń to chyba najtrudniejsze z uczuć. Rodzi się z czegoś nieokreślonego, nie wiadomo kiedy i nie wiadomo jak – w szkolnej ławce, na podwórku, w pracy. Zwykle łączy nas z zupełnie obcymi, a jednak bliskimi osobami. Masz rację, że największą sztuką w przyjaźni jest zrozumieć, że kiedy jesteśmy w biedzie, przyjaciel nie zawsze może przy nas być, bo i jego trafiło w tym samym momencie.
    Twoje zachowanie wobec Przyjaciółek świadczy o tym , że Ty jesteś PRAWDZIWĄ PRZYJACIÓŁKĄ.
    Serdeczności przesyłam i życzę Ci duuuużo siły na jutro. Wszystkiego najlepszego!

    Polubienie

    1. Ja pewnie rownież popełniłam wiele błędów. Czasem mam wrażenie, że trudno mnie kochać;) A jednak. Moje Przyjaciółki to bardzo dobre człowieki -wszystkie- więc nie mogłam inaczej postąpić.
      Dzięki- siły nie mogą mnie opuścić jeszcze jutro i pojutrze.
      Buziaki.

      Polubienie

  5. A tak…można stracić przyjaciela i to szybko. Kiedyś pisałam na blogu Hani; że to ja tylko szukałam kontaktu, telefony, internety, esemesy aż w końcu przestałam. Czekałam 3 miesiące na choćby esemesa o treści „żyję” bo o tym kiedyś rozmawiałyśmy z „przyjaciółką” …czasami wystarczy to jedno słowo. Po 3 miesiącach esemes zaczynający się od „mam sprawę”…. i tak się skończyło jakieś 16 lat kumpelstwa.
    Może i powinnam być bardziej cierpliwa…może dać szansę (większą szansę) na wytłumaczenie … bo pieprzenie „nie miałam czasu” nie trafia do mnie. Czasami żałuję i mam żal , o to że to tak się skończyło.
    Spotkałam ją kilka razy w sklepie…nos na nos; ja się uśmiechnęłam a ona udaje że nie widzi…ot tak. Może jednak nie warto było tego ciągnąć.

    Czekam na wieści , kciuki duszę! 🙂
    ps.sama troszkę cierpiąca; kurzajkę na stopie potraktowałam laserem w środę i łazić nie mogę (!) Jutro do pracy polezę i znowu krew mnie zaleje…skarpetę i buta. Ot kurajków mnie się zachciało 😛

    Polubienie

    1. Nie zawsze możemy uratować. Aby się udało muszą chcieć obie strony. Próbować zawsze warto, szczególnie, gdy w naszej ocenie to były fajne wspólne lata. Zresztą rozmowa się należy, jakby z urzędu ;p Ktoś kto nie chce rozmawiać, to albo czuje się pokrzywdzoną stroną i tylko ma swoje racje i żal, albo ma zwyczajnie w de, bo kuż skreślił człowieka.
      Wiesz, mnie się wydaje, że więcej przyjaźni się rozleciało niż utrzymało. Ja należę do tych, co mają dodatni bilans:)
      Ściskaj te kciuki aż ze środą włącznie :*

      Polubienie

  6. TELEGRAM!!!!
    ( kto zagląda w komentarze ten się dowie szybciej- może kiedyś się połapę jak pisać posty ajfonem)

    MAM DO ZROBIENIA TK I REZONANS i MARKERY – potrzebne do operacji, bo to leczenie to operacja. Dopiero wtedy komisja zadecyduje. TK mam w środę. I oby się pdbyło, bo zarejestrowana jestem na wariackich papierach.

    Polubienie

        1. Trzymaj, trzymaj, bo to jeszcze nie przesądzone, więc każde wsparcie na wagę… 🙂
          Z komci to czasem nawet więcej się człowiek dowie niż z postu 😉
          Dzięki:)

          Polubienie

      1. Sprytnie wlazłam przez pocztę 🙂
        Nie wiem jak wlejść do kokpitu, by napisać post. Bojam się, że coś namieszam, bo literki takie małe, że nawet w okularach ledwo widzę.
        Buźka 🙂

        Polubienie

  7. Też doczytałam w komentarzach 🙂 Siedzę i czekam i czymię mocno kciukasy.

    Przyjaźń – faktycznie temat-rzeka. Wychodzę z założenia, nauczona doświadczeniem, że może pokonać i czas i kilometry, ale tylko wtedy, gdy chcą tego obie strony. Bo chęci jednej to za mało, wtedy jak pajęczyna taka przyjaźń rwie się co chwilę.

    Pozdrawiam serdecznie! 🙂

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s