Stracone złudzenia…

A gdybym tak urodziła się pod inną długością, szerokością geograficzną…?  Pod powiekami od razu przesuwają się obrazy  kraju wiecznej wiosny. Chwila na marzenia, a potem szybko wracam do rzeczywistości, i w duchu  dziękuję opatrzności, że urodziłam się w tym, a nie innym miejscu na ziemi. Wszak mogłabym trafić dużo, dużo gorzej 😉 Choćby do takiej Kenii, z pozoru raju na ziemi (cudowne lasy tropikalne, Rowy Afrykańskie, gorączka złota)  do której –  z własnego wyboru-  trafiło szwedzkie małżeństwo. Jednak pozory mylą, bo kraj okazał się  pełny korupcji, przemocy, brutalnej rzeczywistości…Czytając ‚Niebieskie oczy, Czarny Ląd” Gunillii Fagerholm- historię prawdziwą- otwierałam szeroko oczy przerażona skalą złodziejstwa, kłamstwa, lenistwa, braku lojalności…Ale również skalą naiwności bohaterów tej historii. Przeszli tam niezłą szkołę życia…Ta historia skończyła się ucieczką z „raju” i straconymi nie tylko złudzeniami, ale i dobytkiem…

Nie od dziś wiem, że naiwność to cecha ludzi dobrych, uczciwych, takich, którzy mają w sobie ogromną wiarę w drugiego człowieka.

Paradoksalnie, kilka dni po tej lekturze, gdy emocje z nią związane  już zdążyły opaść, moja własna naiwność sięgnęła kolejnego szczytu. Widząc  rzeczywisty obraz, który  ewidentnie pokazywał czyjąś nieuczciwość, nie wierzyłam własnym oczom. I dobrze, że świadkami tego były inne oczy (dwóch osób), które moje kombinacje wytłumaczenia tego, co zobaczyliśmy, brutalnie zmiażdżyły argumentami.

Mam za sobą kilka nieprzespanych nocy, wiele obrazów przed oczami, każdy z nich zdzierał ze mnie  kolejną warstwę wiary….Psychicznie jestem wykończona. Fizycznie też nie jest najlepiej.

Ta historia-moja, a właściwie nasza- jeszcze nie ma zakończenia, dlatego piszę tak enigmatycznie. Być może w ogóle ze szczegółami nie opiszę jej tutaj… Przed nami finał, który może przebiegać drastycznie i mieć różne konsekwencje.

Straciłam złudzenia…i pewnie też na jakiś czas w wiarę w drugiego człowieka( i to nie jednego). Pewnie na dłuższy, niż bywało to w innych sytuacjach, bo i skala przewinień ( łagodnie ujmując) jest dużo, dużo większa. Ale  pewnie nie na zawsze, bo już taka naiwna w tej swojej wierze jestem.

 

 

 

 

10 myśli na temat “Stracone złudzenia…

  1. wiem z mojego doświadczenia, ze stracone złudzenia to tylko przygrywka do tych, które przyjdą później. do tych nie złudzeń…..
    a gdybyś urodziła się w pełnym chorób i głodu sudanie?
    hmmm, ja też bym wolała ciepełko, szkoda, że nikt mi nie pozwolił wybrać….

    Polubienie

    1. W Sudanie czy też innym państwie afrykańskim, arabskim…Już samo to, ze urodziłabym się jako kobieta…Dlatego nie narzekam -co do kraju-, ot tak sobie czasem pomarzę ;), ale coraz bardziej żałuję wyboru miejsca, w którym kiedyś postanowiłam zamieszkać.
      Ze złudzeń już jestem całkowicie odarta, po dzisiejszej dawce obrazków nawet podwójnie i to do krwi, a raczej do łez z bezsilności wobec ludzkiego obrzydlistwa…

      Polubienie

  2. Roksanno, mam nadzieję, że wszystko się ułoży. Wiem ile to stresu i nerwów, więc… Z całego serca życzę Ci pomyślnych wiatrów i siły. :*

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s